درس هایی که از زندگی آموختم..

یک وقتایی آدم با خودش خلوت می کنه و شروع می کنه به مقایسه خودش با دیگران،نمی دونم ای کار خوبه یا بد؟ بعضی وقتا از ای مقایسه کردنا خوشحال می شه چرا که وضعش را بهتر از دیگری می بینه و خیلی وقتا هم ناراحت و اندوهگین و افسرده و در یه همچین مواقعی بهتره که شرایط رو هم در نظر گرفت و اینکه نوع زندگی هر کسی با دیگری خیلی فرق میکنه،خیلی وقتا با این مقایسه کردنا حس تلاش مضاعف بهت دست می ده و خیلی وقتا هم مایوس تر می شی.

ثانیه ها و دقیقه ها و ساعت ها و روزها و هفته ها و ماه ها و سال ها می گذره و این انسانه که تغییرات خودش و اطرافیاش و دور و برش و این دنیای عجیب و غریب را می بینه و درک می کنه..

هر چقدر خودش به نسبت دیگران بیشتر رشد کرده باشه خودشو موفق تر می دونه و هرچقدر خلاف این باشه حس نامطلوبی به آدم دست می ده.آخییییییییییییی چی بگم...بگذریم..

البته این بیشتر مربوط به آدماییه که اهل تفکرن وگرنه هستن آدمایی در همین اطراف ما که سال ها می گذره اما لحظه ای به خود و شرایط قبل و بعدشون فکر نمی کنن و زندگی را باری به هر جهت می گذرونن.

خلاصه چی بخوای چی نخوای آدم در این مسیر زندگی با تجربیاتی که داره مسائلی برایش کشف می شه و به حقایقی پی می بره.باوراش تو بعضی موارد تغییر می کنه.شاید پیش بیاد که اونچه را قبلا درست می دونسته غلط بدونه و غلط هایی را درست بیابه و یا بر یافته های قبلی زندگیش به یقین بیشتری برسه.همه اینا می شه یافته های آدمی در مدت زمان عمری که سپری کرده و زندگی ای که گذرونده.ای روزگااااااااااااااااااااااار..

حالا باید اینو از خودمون بپرسیم که ما چی چیا از زندگی و سالای عمرمون آموختیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همی سوال شاید مقدمه خوبی باشه برای ساعتا فکر کردن در یک شب خلوت دنج ( البته با چایی یا نسکافه ) تا آدم کمی خودش را به چالش بکشه و ببینه آیا با گذشت زمان آدم بزرگتری شده یا نشده؟

بعضیا با گذشت زمان فقط سنشون رشد می کنه و خبری از رشد شخصیتی و فکری ندارن.

ببینیم آیا ما هم از همون دسته ایم یا فرق کرده و بزرگتر شدیم؟؟؟ اینم سوال گنده ایه در نوع خودش که ساعت ها باید چایی بنوشی و تو افق خیره بشی و راجع بهش فکر کنی؟آیا منم از گذر سال های عمرم چیزی یاد گرفته ام یا نه؟خوشبختانه من به یه تعداد آموخته ها رسیدم که اینجا براتون بیان می کنم.

@ . یاد گرفتم آنچه باعث می شه آدم روز به روز رشد بیشتری داشته باشه تلاش است و بی تلاش چیزی ممکن نمی شه.

@ . یاد گرفتم تغییر دادن خود آدم سخت ترین کار برای خود اونه.تو ای مورد بهش بیشتر فکر کنین.

@ . یاد گرفتم همنشینی با آدم های بزرگ آدم را بزرگ و همنشینی با آدم های فرومایه آدم را فرومایه می کنه.

@ . یاد گرفتم خیلی وقتا نمی شه آنچه می خوایی بشه و خیلی وقتا نخواسته می شه و گویا اراده ای فوق اراده خودت را در همه امور زندگی در می یابی.اینو بارها تجربه کردم..

@ . یاد گرفتم صبر کردن در هر کاری موجب پیروزی و کلید و راز موفقیته.

@ . یاد گرفتم کسی که خوبی را برای دیگران هم می خواد دارای روحی بزرگ و آرامشی پایدار است و آنکه فقط خوبی را برای خودش می خواد روح کوچیکی داره.

@ . یاد گرفتم اونچه آدم را به سمت رشد و پیشرفت نبره ناگزیر به سمت نابودی و ضعف می بره.

@ . یاد گرفتم هر کس از زمانش درست استفاده نکنه ضرر می کنه.

@ . یاد گرفتم هر کس در امور زندگیش زیاد فکر کنه موفق تر می شه.

@ . یاد گرفتم راضی بودن از وضعیت زندگی اوضاع را بهتر می کنه و نق زدن و معترض بودن بدون انجام کار ثمره ای جز بدتر شدن اوضاع نداره.

@ . یاد گرفتم تنبلی و بیهوده گذروندن و غرق خوشی های موقت شدن، بدترین خسارته و مشکل اینجاس که این موضوع دارای یه لذت لحظه ایه که بسیاری از وقتا آدم را دچار غفلت می کنه و اونو فریب می ده و ممکنه سالای درازی فردی را غرق لذتا و خوشیا کنه اما بعدا بفهمه که به بیراهه رفته و دیگه نه فرصتی برای بازگشت مونده و نه رمقی برای اصلاح.و دست آخر اینکه..

@ . یاد گرفتم آدم هر چی خودش و وجدان خودش رو بهتر بشناسه با آرامش بیشتری زندگی می کنه..

شما هم نظرتونه اگه دوست داشتین بنویسین.

شما چه بهره هایی از این سال های عمر بردید و به چه یافته هایی رسیدید؟